Son günlerin en çok konuşulan olaylarından biri, Arda TURAN-Berkay Şahin Kavgası. Neredeyse, medyanın hemen hemen her köşesinde, sosyal medyanın da her köşesinde, Arda TURAN’la ilgili eleştirel yazılar mevcut. Herhalde, Arda TURAN’a kızmayan, eleştirmeyen bir tek ben olacağım. Peki neden, uzun olacak, ama açıklayayım. Lütfen, dikkatlice okuyalım:
12.04.2009 tarihindeki, olaylı FB-GS derbisini hatırlayalım, yumruklar, kartlar havada uçuşuyor, hakemin kolları kart kaldırmaktan tutmaz olmuş. Maçı, çok değer verdiğim bir arkadaşımla birlikte seyrediyorum. Maç oynanırken, kim faul yapıyorsa, kim küfür ediyorsa, kim yumruk atıyorsa, taraftar, büyük bir zafer kazanmış edasıyla, kollarını havaya açarak seviniyor. (Kırmızı kart görenler arasında Arda TURAN da var.)
07.05.2012 tarihinde, olaylı FB-TS maçını hatırlayalım. Tribünlerden sahaya atılan maddeler, Fenerbahçeli futbolculara yapılan fauller, hatta, Didier ZOKORA’nın, Emre BELÖZOĞLU’na attığı tekme neticesinde, Trabzonspor’lu taraftarların, LET’S KICK RACISM OUT of FOOTBALL (IRKÇILIĞI FUTBOLUN DIŞINDA TUTALIM.) tişörtü bastırmaları, Fenerbahçe’li futbolcuların, çok büyük güvenlik kordonuyla, İstanbul’a dönmesi.
Son örnek, Türkiye’ye Felipe MELO diye bir futbolcu müsveddesi getirdiler, Türk futboluna gelecek adına hiçbir şey katmadığına, kendisinden başka hiç kimseyi düşünmediğine ve yetiştirmediğine kanaat getirdiğim Fatih TERİM bile bu futbolcuya tamah etti. 03.06.2015’te FB-GS maçı oynanıyor, o zamanki mili takım kaptanı Selçuk ŞAHİN taraftarlarca yuhalanıyor, Felipe MELO gibi, gittiği her ülkede, atsan atılmaz, satsan satılmaz hale gelen biri tribüne çağırılıp alkışlanıyor.
Son örnekte, Türk seyircisinde bu anlayış olduğu müddetçe, ülkemizde ne futbol güzelleşir ne de futbolcu, futbol oynamak için çalışır demiştim. Bir Türk, kendi milli takım kaptanını, sebep ne olursa olsun, Felipe MELO’ya değişmeli miydi? Bülent KORKMAZ’ın da ifade ettiği üzere, bin bir türlü ekonomik zorlukla tribüne geliyorlar, futbol değil şiddet görmeyi, küfürleşmeyi tercih ediyorlar, zengini ise, alkollü vaziyette geliyor, dışarıda serbest bir şekilde azamıyor, tribünlerde azıyor. Söyleyin, seyirci, futbol görmek istemezse, biz kime futbol oynatalım. Buyurun, LUGANO’ları, ARDA’ları, SABRİ’leri hala takımda mı tutalım.
Fenerbahçe- Lille maçına gidiyoruz, yolda bir adam gördüm, elinde büyük bir alkol şişesi, içiyordu, fakir zannedip, önüne 1 TL demir para attım. Stada girdik, arkama baktım, bir de ne göreyim, yolda alkol alırken gördüğüm adam arkamda maç seyrediyor. (Yedek kulübenin tam arkasındaydık, ve bugünkü kurdan bilet fiyatını siz düşünün) Adam 90 dakika boyunca, ipinden kurtulmak isteyip de sürekli havlayan köpek gibi, durmadan küfürler etti, maç seyretmekle alakası bile yoktu.
Türkiye’de magazin, eğlence dünyasıyla, futbolcular (hangi ligde oynarsa oynasın) kadar rahat iç içe olabilen, istediği eğlence mekanına serbestçe girebilen, istediği magazin, sanat dünyasından biriyle tanışmayı, futbolcular kadar rahat yapabilen yoktur. Ne kadar inkar edersek edelim, ülkemizde, futbolcular her zaman, eğlence mekanlarıyla, magazin dünyasıyla iç içe olmuşlardır ve olmaya da devam etmekteler. İstisnalar kaideyi bozmaz. Burak YILMAZ’a gol makinesi dedik, adam sarhoşken, sabahın köründe kaza yaptı, polisten kaçırdılar ve kurtuldu, ya birini öldürseydi. Caner ERKİN’e, Türkiye’nin en iyi sol beki dedik, birinci eşini bile eğlence mekanlarında tanıdı, daha nice nice örnekler mevcut. Ülkemizdeki yöneticiler, futbolcuya bunun hesabını soramıyor, uykuna, ailene dikkat etsene diyemiyor. Taraftar ise, futbol kulübüne, bu yönde nasıl şikayette bulunsun ki, yöneticinin önlem almadığı bir yerde, taraftarın şikayeti neye yarayacak.
Şimdiye kadar, ülkemizdeki seyirci anlayışının futbolu, futbolcuyu nereye sürüklediğine değindim. Gelelim şimdi, Arda TURAN’ın kronolojisine:
Daha 20 yaşında iken, GS kaptanı olması, Bakırköy Kadın Ceza İnfaz Kurumu’ndaki Adalet Anaokulu’nda eğitim alan çocukların yıllık yemek masraflarını karşılaması, Van’daki hudut karakolunda nöbet tutarken üşüdüğünü söyleyen askerlere ısıtıcı yollaması, Omurilik felçlilerine, akülü tekerlekli sandalyeler bağışlaması, Antalya’daki hasta bir çocuk için, tüm Barselona takımına imzalattığı topu çektiği videoyla birlikte yollaması, Bu saydığım şeyleri yapan Arda’dan, herkesin nefret cümleleri kurduğu Arda’ya nasıl geldik acaba? Bir yanda, onun kendisine yaptığı büyük haksızlıklar var. Diğer yandaysa, Arda’nın hiç sevmediğimiz bir tarzın ete kemiğe bürünmüş hali olmasının etkisi var. Mesela, muhafazakâr cümleler kurup, sonra aksi bir hayat yaşamak diye başlayabiliriz. Sonra para ve şöhretin kendisine bir dokunulmazlık sağladığına inanmak diye devam edebiliriz. Cüzdan ya da yumruk veya silahın güç olduğunu zannetme hatası, marka giyerek, en pahalı otomobillere binerek değerli olma çabası gibi arka arkaya bir sürü maddeyi sıralamak da zor değil.
Türkiye’de eşi doğum için gün sayarken gecelere akan, kavga eden, elini beline atan, farklı zamanlarda sosyal medyadan güzel kadınlara yürüme hakkını kendinde bulan tek adam Arda değil, bunu hepimiz biliyoruz. Bayrampaşa’dan çıkan, geldiği yeri unutmayan, sosyal projelere destek veren, gurur duyduğumuz bir adamın kendisini bu hale getirmesine asıl öfkemiz...
Ve Arda değil bizim sevmediğimiz şey. Arda’da ete kemiğe bürünen, pervasız ve ne kendisine, ne de başkasına saygısı olmayan yaşam biçimi... Yazının ortalarında da bahsettiğim gibi, futbolcuların, magazin dünyası ile iç içe olması gerçeği, Arda TURAN’ı da kapsadı ve olaylar bu hale geldi.
Seyirciler, futbol istediği, küfre, azmaya gitmediği müddetçe, futbolcu futbol oynamak zorunda kalır ve hayatına çeki düzen verir. Sen buralardan otobüs tutup, otobüslerde içerek, sarhoş sarhoş tribüne girersen, bu hala da devam ederse, futbolcu, futboluyla değil, magaziniyle gündeme gelmeye daha çok devam eder.