İnsan bazen hayatını yaşamıyor; hayatının başlamasını bekliyor.
“Emekli olunca gezeceğim”
“Çocuklar büyüyünce kendime vakit ayıracağım”
“Şu borçlar bitsin rahatlayacağım”
“Biraz para biriktireyim”
“Yaz gelsin”
“Seneye…”
Hep bir sonraki durakta başlayacakmış gibi yaşıyoruz hayatı.
Sanki bugün sadece hazırlık dönemi. Asıl hayat biraz sonra başlayacak.
Ama başlamıyor.
Çünkü bir borç bitiyor, başka bir masraf çıkıyor. Çocuklar büyüyor, başka kaygılar başlıyor. İşler düzene giriyor, bu kez başka bir sorun kapıyı çalıyor.
Hayat hiçbir zaman “Tamam, artık bütün şartlar uygun, şimdi yaşayabilirsin” demiyor.
Belki de en büyük yanılgımız burada.
Yaşamak için hayatın düzelmesini bekliyoruz.
Oysa hayat düzelmiyor; değişiyor.
Bir düşünün…
Geçmişe baktığımızda en çok neyi özlüyoruz?
Çok para kazandığımız bir günü mü?
Aldığımız pahalı bir eşyayı mı?
Çoğu zaman hayır.
Annemizin mutfaktan seslenmesini, babamızla yaptığımız sıradan bir yolculuğu, çocukların evin içinde koşturmasını, eski bir dostla içilen çayı, bir yaz akşamı balkonda edilen sohbeti özlüyoruz.
O zaman fark ediyor insan: Hayat büyük olayların arasında değilmiş.
Sıradan sandığımız günlerin içindeymiş.
Ama biz o günleri yaşarken sürekli başka bir günü beklemişiz.
Cuma gelsin.
Yaz gelsin.
Tatil gelsin.
Seneye olsun.
Emeklilik gelsin.
Peki biz ne zaman geleceğiz kendi hayatımıza?
Bir de kendimize koyduğumuz şartlar var.
“Biraz kilo vereyim, sonra kendime güzel şeyler alırım”
“Şu işler bitsin, spora başlarım”
“Biraz daha para kazanayım, sonra gezerim”
Neden?
Hayatın her güzel anının büyük bir bütçe istemesi gerekmiyor ki.
Bir arkadaşını aramak bedava.
Bir sahilde yürümek için emekli olmayı beklemek gerekmiyor.
Sevdiğin birine “Seni özledim” demek için takvimde özel bir gün aramaya gerek yok.
Belki de mutluluğu fazla büyüttüğümüz için onu sürekli erteliyoruz.
Evlerimizde bile aynı alışkanlık var.
Misafir için saklanan tabaklar, özel gün için bekletilen parfümler, “Bir yere giderken giyerim” diye dolaba kaldırılan kıyafetler…
Sonra bir gün fark ediyoruz ki sadece eşyaları değil, kendimizi de özel bir güne saklamışız.
Ama hangi güne?
Kim söyledi bize o günün geleceğini?
Belki de bugün, yıllar sonra dönüp baktığımızda hayatımızın en güzel günlerinden biri olacak.
Çünkü bugün hala arayabileceğimiz insanlar var.
Bugün hala sarılabileceğimiz insanlar var.
Bugün hala yürüyebiliyor, gülebiliyor, konuşabiliyor, bir şeylere başlayabiliyoruz.
Ama biz bugünü sıradan sanıyoruz.
İnsanın garip tarafı da bu zaten; yaşadığı günün değerini çoğu zaman o gün geçmişe dönüştüğünde anlıyor.
Elbette yarını düşüneceğiz.
Çalışacağız, çocuklarımızı düşüneceğiz, borcumuzu ödeyeceğiz, geleceğimiz için bir şeyler yapacağız.
Ama yarını kurarken bugünü tamamen harcamamak gerekiyor.
Çünkü çocuklar için çalışırken çocukların çocukluğunu kaçırmak da mümkün.
Daha güzel bir ev için uğraşırken o evde huzurla oturacağımız yılları tüketmek de.
İleride rahat yaşamak isterken bugün hiç yaşamamak da.
Belki ara sıra kendimize tek bir soru sormamız gerekiyor:
“Ben neyi sürekli erteliyorum?”
Bir insanı mı?
Bir yolculuğu mu?
Bir telefonu mu?
Kendime ayıracağım zamanı mı?
Söylemem gereken bir sözü mü?
Çünkü hepimizin bir “sonra” listesi var.
Ve o liste uzadıkça hayat kısalıyor.
Hayat bütün işlerimiz bittiğinde başlamayacak.
Hayat şu anda oluyor.
Çocuklar büyürken, anne babalar yaşlanırken, biz çalışırken, yorulurken, plan yaparken…
Ve biz sürekli “seneye” derken hayat sessizce geçiyor.
Belki de artık kendimize şunu söylemenin zamanı geldi:
Ben kendi hayatımın misafiri değilim.
Bu benim hayatım.
Eksikleriyle, sorunlarıyla, telaşıyla…
Ve yaşamak için başka bir günün gelmesini beklemeyeceğim.
Çünkü “bir gün” diye diye geçen şeyin adı zaten hayat.