Günümüz insanında sabır (dayanç) konusunda bir eksiklik var. Her işimiz acil, acele, derhal, hemen, şimdi, çabuk, anında olmalı... Teknoloji ilerledikçe, imkânlar arttıkça çoğu işlerimizi eskiye göre daha kısa zamanda halledebiliyoruz.
İşlerin hâlli hızlandıkça yapılacak iş de artıyor buna paralel olarak... Sadece teknolojik aletler veya işler değil, bir bitkinin büyümesi, bir çocuğun gelişmesi bile daha hızlı olabiliyor çeşitli hormon takviyeleri veya hastalıklar nedeniyle...
Hâlbuki her zaman doğallık daha değerli, kalite her zaman doğallıkta saklı. Bir buçuk yıllık Korona Virüs deneyimi de tüm insanlığa bunu hatırlattı tekrar...
Doğallık, sabır yani dayanç gerektirir. Meselâ bir bitkiye iki yıl bakarsınız, bir kere çiçek açmaz ama bazı bitkiler arsızca çiçek açar, sonra solar gider. Ama o iki yıl çiçek açmayan bitki bir açarsa ne hissedersiniz? Hangisi daha değerli? Zor elde edilen, değil mi?
Diktiğiniz bir fidan da böyledir; emek, sabır, ilgi ister. Belki onun ağaç halini, meyve verdiğini görmeye ömrünüz yetmeyebilir ama onun insanlığa sağladığı gölge, ürettiği oksijen, verdiği meyve, kuruyunca bir fakirin sobasında verdiği sıcaklık, kuşlara soğuk havalarda sığınak olması ihtimali bile insana huzur, dirlik, erinç verir.
Gelecek kuşaklara daha iyi bir vatan bırakmak derken sadece ekonomik, askerî, teknolojik yönden ileri, güçlü bir devletimizin üzerinde hüküm sürdüğü bir vatan kastedilmiyor herhalde... Gelecek kuşaklara daha yeşil (dolar yeşili değil, doğa yeşili), suyu ve havası daha temiz, bir vatan bırakmak gibi görevimiz de var.
Hani 1970'lerde rahmetli Ayten Alpman'ın söylediği "Memleketim" şarkısındaki; "Havasına suyuna taşına toprağına Bin can feda bir tek dostuma Her köşesi cennetim ezilir yanar içim Bir başkadır benim memleketim..." sözlerdeki gibi samimi olabiliyor muyuz? Yoksa günümüzde bu şarkının sadece "lay, lay, lay, lay, lay, lay, lay, lay.." nakaratından ibaret bir halimiz mi var.
Hâlbuki şiir olarak rahmetli Dilaver Cebeci'nin yazdığı, Mustafa Yıldızdoğan'ın bestelediği ve 1993 yılından beri söylediği ancak bazılarının 15 Temmuz 2016'daki Fetö ihanetinden sonra fark ettiği "Türkiyem" şarkısı/şiirinde de ne diyoruz; "Baş koymuşum Türkiye'min yoluna, düzlüğüne, yokuşuna ölürüm, ırmağının akışına ölürüm..."
Bu güzellikleri en azından bugünkü haliyle gelecek kuşaklara bırakmak bir görevdir, emanetin teslimidir. Bir çocuğu, bir genci yetiştirirken de ne zaman çiçek açar, ne zaman meyvesini verir; yaklaşık 30 yılda... O zaman sabırla, ilgiyle yetiştirmeye devam edeceğiz.
Yarınların güçlü Türkiye'sini, çağdaş ülkelerin seviyesine ulaşıp hatta geçmiş ülkesini oluşturmak için buna mecburuz. Belki çiçeklerini ve meyvelerini biz göremeyeceğiz, belki gölgelerinde serinlemeyeceğiz ama geleceğimiz için bu gerekli...
Ne demiş Benjamin, (hayır o aklınıza gelen Netanyahu olan değil, Franklin olan; ) "Bilgiye yapılan yatırım en yüksek getiriyi sağlar."
Tabii bizim ülkemizde böyle bir yazı okunduğunda içerikten faydalanmak yerine bir kısım idelojik yobazımız; "ABD'nin kurucularından örnek verdi, Amerikancı, Kapitalist, NATO'cu, 6. Filoya doğru secde edenler bunlar..." derken; Diğer din tüccarı yobazımız da; "Zaten bu Franklin'in ölüm yeri de Penslyvania; demek ki FETÖ'cü de olabilir." diyerek sizi linç edebilir veya işi sulandırabilir.
Bitki, çiçek, böcek derken nerelere geldik değil mi? Çünkü hepsi vatandır.
Sağlıklı günler dileğiyle...
Burak CANDAŞ