Sokağa çıkma yasağı nedeniyle işçinin işe gidememesi, hem İş Yasası 24/3 hem de İş Yasası 25/3 kapsamına giren bir zorlayıcı sebeptir. Çünkü sokağa çıkma yasağı hem işçilerin işe gitmesini hem de işyerinin açılmasını olanaksız hale getirmektedir.
Bu durumlara ilişkin olarak İş Yasası’nın “Yarım Ücret” başlıklı 40. maddesi çok açık bir düzenleme içermektedir: “24 ve 25 inci maddelerin (III) numaralı bentlerinde gösterilen zorlayıcı sebepler dolayısıyla çalışamayan veya çalıştırılmayan işçiye bu bekleme süresi içinde bir haftaya kadar her gün için yarım ücret ödenir”.
Yasa bu durumda ne yapılacağını çok açık ve kesin bir biçimde düzenlemiştir. İşçinin işe gidemediği ve olağan koşullarda çalışacağı her bir gün için işveren işçiye yarım günlük ücret ödemekle yükümlüdür. Bu yükümlülük bir haftaya kadar devam etmektedir.
Yasanın bu açık ve kesin hükmü karşısında sokağa çıkma yasağı nedeniyle çalışamayan günlerin işçilerin yıllık izinlerinden düşülmesi, İş Yasası’na mutlak bir biçimde aykırıdır.
İşverenin yasaya aykırı biçimde yıllık izinden düştüğü günler hâlâ yıllık izin olarak geçerliliğini sürdürür. Bir başka deyişle işverenin bu yasaya aykırı uygulaması yok hükmündedir. Kullanılmayan yıllık izinler iş sözleşmesinin sona ermesi ile birlikte ücrete dönüşür. Bu durumda olan işçiler iş sözleşmeleri sona erdiğinde işverenin yasa dışı bir biçimde kullanılmış saydığı yıllık izinlerinin ücretlerini talep edebilir.