Milletimiz geçmişte zaman zaman yaşadığı ağır ekonomik krizlerden birini bu dönemde yaşıyor. Yaşım icabı 1994’teki 5 Nisan kararlarını ve piyasadaki yüksek enflasyonu bizzat yaşayıp tecrübe etmiştim. Bir yakınımın marketinde çalışıyordum o zamanlar… Henüz 17 yaşındaydım, bir yandan da üniversiteye hazırlanıyordum.

Market kavramı kültürümüzde yeni yeni çoğalmaya başlamıştı o yıllarda… Çalıştığım markette satılan ürünler bir anda iki katına çıkmıştı. Ben o zamanki ekonomik krizin bu şekilde farkına varmış ama tabii ki bugünkü olgunlukla idrak edememiştim. Hatta döviz de birkaç ayda kat be kat artmış, Türk lirası aşırı derecede değer kaybetmişti.

Ardından 1999’da ben üniversite son sınıfta iken 17 Ağustos Gölcük Depremi meydana gelmiş ve bir anda ülke ekonomisinin % 40’ına karşılık gelen Marmara Bölgesi sanayi ve fabrikaları devre dışı kalmıştı. Ardından da 12 Kasım Düzce Depremi olmuştu.

Yine ülkede ekonomi iyi değildi ve daha da kötü olmuştu. Deprem yazın olduğu için bizler de Zonguldak’ta bu depremi bizzat yaşadık. O günlere dair de birçok hatıralarımız var. Sonra 2001 krizini yaşadım. O zaman 24 yaşında, 1 yıllık evli, yuvasını kendi imkanlarıyla kurmaya çalışan ve bir köyde çalışmaya başlayan 1 yıllık öğretmendim.

Tabii köyde lojman da vardı, ev kirası derdim yoktu. Ama yeni ev kurmaya çalıştığım için dünyanın taksitini ödüyordum. Maaşımın yaklaşık dörtte üçü bu taksitlere gidiyordu diye hatırlıyorum. Cep telefonlarını yeni edinmeye başlayıp, bir de aracım olsa ne ala diye düşünürken bir anda 2001 ekonomik krizi patlamış ve bizim 1 yıl önceki düğünden kalma mütevazi miktarda altınlar neredeyse iki katına çıkmıştı. Bunları bozdurup 10 yaşında bir Tofaş almıştım.

Şimdi bunları niye anlattım? Evet o dönemki krizlerde de mutlaka dış güçlerin etkisi vardır. Türkiye’ye mutlaka diz çöktürülmeye çalışılmıştır. Hatta o günlerde bir doğal afet olan depremin bile sismik bombalar yoluyla, ülkemizi çökertmek için çıkartıldığını savunanlar vardı.

“Dış Güçlere Bağlama Tembelliği ve Sorumsuzluğu” siyasetimize hâkim değildi. Siyasetimizde bugün geviş getirir gibi kullanılan “Dış Güçler Yaptı” mottosuyla sorumluluktan kaçma yerine “Ekonomi Kötü Yönetildi” gerçeği daha baskındı. Millet, sandıkta ekonominin hesabını iktidardan soruyordu.

Bugüne geldiğimizde ise ülke gündemimizde zerre miktar bir pozitif durum olsa siyasi iktidarlar sahiplenirken, zerre miktar negatif bir durum olsa sorumluluk, dış güçler ve onun maşalığını yapan terör örgütlerine yüklenerek işin içinden yetkililer sıyrılıyor. Bu siyasi tembellik ve sorumsuzluk anlayışı ne yazık ki vatandaşlarımıza da yansımış durumda.

Evet tabii ki devletimizin ve milletimizin tarihi rakipleri, bölgede emelleri olan düşmanları, komşuları, terör örgütleri ve benzeri birçok etken var. Ama ekonomiyi yönetememenin faturasını sadece bu etkenlere yüklemek doğru mu? Veya şunu sorayım: Siz bu dış güçlerden ve terör örgütlerinden merhamet mi bekliyorsunuz ki, umduğunuzu bulamayınca kızıyorsunuz?

Bir söz vardır, gerçi asıl anlamından farklılaştırılıp argo hâle evrilmiştir; “Kış kışlığını, puşt puştluğunu yapar.”. Bu nedenle dış güçler ve terör örgütleri tabii ki devletimizin aleyhine çalışacak! Peki, yetki makamında oturan sen buna karşı ne geliştirdin? Ne gibi tedbirler aldın? Ekonomiyi bu dış müdahalelere açık hâle getirmemek için ne yaptın?

Yoksa şeker pancarından, pirince, buğdaydan, zeytine kadar tüm tahıl ve endüstri ürünlerinde dış devletlerin kotasına boyun eğip, koca tarım ülkesini buğday ithal eder duruma nasıl getirdin? Hiç üretmeyen çiftçiyle üreteni bir tutup verdiğin destekleme paralarının denetimini yaptın mı? İstihdam mı ürettin, tüketimi mi özendirdin, yoksa modern kölelik olan taşeron çalışma anlayışını mı yerleştirdin?

Ekonominin kötü yönetildiği ortadayken, bunu ifade edenleri ihanetle, dış güçler ve terör örgütleriyle itham etmek yerine şapkayı önüne koyup düşünmek gerekir. Acaba kriz olduğu hâlde bunu milletten saklayıp, gizlemek mi ihanettir, yoksa gerçeği söylemek mi?

Gerçekleri millete anlatıp, milli bir güven duygusu oluşturup topyekûn mücadele etmek daha doğru değil mi? Atalarımız demiş ya, “Yalancının mumu yatsıya kadar yanar!”. Bu nedenle bence devletin yanında olmak, siyasi goygoydan, parti amigoluğundan, ona buna küfür edip, herkesi ihanetle suçlamaktan ziyade, milletle yüzleşmektir. Düşünsenize şu dış güçler olmasa ne diyecektiniz?

Algıların, gerçeğin önüne geçmediği bir ülke özlemiyle…

Not: Geçen haftaki yazımda şehit öğretmenimiz Neşe Alten’e programda yer verilmemesi nedeniyle hatırlatma yaparken İlçe Milli Eğitim Müdürü Sn. Hüseyin Gümüş’ün konuşmasında yer verildiğini atlamışım. Teşekkürler.