Arabada bilmediğiniz bir adresi arıyorsunuz ya da arabayı park ediyorsunuz.

Müzik yüksek sesle çalıyor. Bir yandan navigasyon konuşuyor, bir yandan tabelalara bakıyorsunuz. Sonra hiç düşünmeden eliniz ses düğmesine gidiyor.

Müziği kısıyorsunuz.

Hatta adres iyice karıştıysa tamamen kapatıyorsunuz.

Ama burada küçük bir gariplik var.

Adresi kulağınızla aramıyorsunuz ki. Gözünüzle arıyorsunuz.

Peki müziğin sesini kısmak neden tabelayı daha iyi görmenizi sağlıyor?

Çünkü aslında müziği değil, zihninizdeki kalabalığı azaltıyorsunuz.

Beynin işi biraz hafifleyince önünüzde duran şeyi daha kolay fark ediyorsunuz. Hayat da galiba tam olarak böyle.

Bugün kafamızın içinde hiç bitmeyen bir yayın var.

Bildirimler, mesajlar, videolar, sosyal medya, haberler, podcastler…

Bir de bunlara görünmeyen sesler ekleniyor:

“Niye hala istediğim yerde değilim?”

“Herkes bir şey yaptı, ben ne yapıyorum?”

“Şuna da yetişmeliyim”

“Bunu da kaçırmayayım”

Derken insanın kafasının içinde küçük çaplı bir açık oturum başlıyor.

Üstelik moderatör de yok.

Herkes aynı anda konuşuyor.

Sonra biz neden yorulduğumuzu anlayamıyoruz.

Belki de mesele sadece çok çalışmak değil.

Çok fazla şey duymak.

Eskiden insanlar boş kaldığında biraz pencereden dışarı bakardı. Şimdi üç saniyelik sessizlikte bile telefon elimizde.

Asansörde telefon. Kahvede telefon. Yürürken telefon. Yatmadan önce telefon.

Hatta bazen karşımızdaki insan konuşurken bile aklımız başka yerde.

İşin tuhafı, telefonun şarjı yüzde 10’a düşünce hemen telaşlanıyoruz.

Kendi enerjimiz yüzde 10’a düşünce ise:

“Bir kahve içerim, geçer”

Oysa bazen geçmiyor.

Çünkü insanın da şarja ihtiyacı var.

Ama o şarj bazen prizden değil, sessizlikten geliyor.

Biraz telefonu bırakmak.

Bir süre hiçbir şey izlememek.

Arabada müziksiz gitmek.

Bir kahveyi paylaşmadan içmek.

Bir yere yetişmeden oturmak.

Çünkü gürültü arttıkça insan sadece çevresini değil, kendisini de daha az görmeye başlıyor.

Belki uzun zamandır aradığınız cevap aslında önünüzde.

Belki yanlış yolda olduğunuzu fark edeceksiniz.

Belki bir fırsatı göreceksiniz.

Belki de yıllardır duyduğunuz herkesin sesinin arasından ilk kez kendi sesinizi duyacaksınız.

Sonuçta tek bir şarkı bazen koskoca bir sokağı gözünüzden kaçırabiliyorsa, kafamızdaki yüzlerce ses kim bilir bize neleri göstermiyor.

Çünkü bazen aradığımız yol kaybolmuş değildir.

Gürültüden göremiyoruzdur..