Herhalde başlığı görünce garibinize gitmiştir.
Bu başlığı ben yazdığım halde benim bile garibime gitti çünkü..."Home Ofis" kavramı iş dünyasında son yıllarda gittikçe artan ve salgın döneminde ise iyice yaygınlaşan bir çalışma yöntemi; "Evden Çalışma" anlamına geliyor.
Tabiî yazımızda bu yöntemi farklı alanlardaki tembelliklere vurgu yapmak için dile getirdik; mesela Milliyetçilik, vatanseverlik, Atatürkçülük gibi...

Ülkemizde eğitim kurumları, okullar her ideolojik, dini veya ticari vakıf ve derneklerin iştahını kabartır.
Çünkü Milli Eğitim Bakanlığına bağlı özel ve resmi ilk ve ortaöğretim okullarında 20 milyona yakın öğrenci eğitim görüyor.
Buna yaklaşık 8 milyon üniversite öğrencisi de eklenince 28 milyon civarında bir öğrenci nüfusu ortaya çıkıyor ki bu sayı yaklaşık 150 ülkenin (ayrı ayrı) nüfusundan fazla...

Mesela gündemimizi sıkça işgal eden Yunanistan (10,7 m), İsrail (8 m), Ermenistan (3 m), Katar (2,1 m) gibi ülkelerin hepsini toplasanız bizim öğrenci sayımıza yetişemiyor.
Peki bu potansiyeli nasıl kullanıyoruz? "Efendim iktidar kendine yakın vakıf, dernek ve sendikalara destek veriyor."
Evet her dönemde iktidarlar kendine yakın kişi, aile, vakıf, dernek, sendika ve iş adamlarına destek verir.
Diğerleri de bizim gibi yakınıp durur.
Aslında işimize de gelir bu, çünkü çalışmak, çabalamak olmadan oturduğumuz yerden eleştirip dururuz.
Nasıl olsa elde imkan da yok iktidar da, eleştirmek ise bedava...

“Efendim filan Bakanlığı şu vakıfla protokol yapmış, şu dernekle de proje ortaklığı kurmuş, vay efendim nasıl olur?”

Peki sen ne yaptın? Hiç! Sadece kuru gürültü...
Sen de projeni hazırlayıp başvurdun mu? "Hayır".
Sebep? "Ee zaten başvursak da kabul etmezler."
Elinden geleni yaptın mı? "Yok".
Neler yapabiliriz kafa yordun mu? "Hayır".
Ama lafa gelince vatanseveriz, milliyetçiyiz, yerliyiz, milliyiz, teröre öfke duyarız, düşmanı bir kaşık suda boğarız, birimiz dünyaya bedeliz...
Çalışmaya gelince yok, eleştirmeye gelince varız.

Millî Eğitim Bakanlığı Tügva ile protokol imzalamış, Kültür ve Medeniyet üzerine yıl boyu okullarda etkinlikler yapacaklar, öğrenci ile sürekli içli dışlı olacaklar.

"Ee efendim Tügva gençlere zararlı."
Tamam zararlı da, yararlı olan sen niye harekete geçmiyorsun?
Sen de elindeki potansiyeli bir proje ile ortaya koyup devletin ilgili makamlarına sunsan, değerlendirmeye alınsa, en kötü ihtimalle reddedilir ki, o zaman birlikte çıkarız meydana, haykırırız bu haksızlığı...

Ama bunu yapmak için emek gerekir, kafa yormak, düşünmek gerekir.
Hatta proje kabul edilirse yıl boyu yorulmanız gerekir.

Yusuf Akçura, Türk milletinin en büyük hastalığı olarak ideal (ülkü) eksikliğini göstermiştir.
İdeal, bir amaç uğruna şuurlu bir şekilde hareket ederek, istikrarlı bir mücadele gerçekleştirmek olarak tarif edilmiştir.
Ona göre Türk Milletine ilk eğitimden başlayarak böylesi bir ideal verilmemektedir.*

Yaklaşık bir asır önceki bu tespit maalesef bugün de geçerli olup en büyük eksikliğimiz "millet olarak" ideal yani ülkü eksikliğidir.
Buna milli şuur eksikliği de denilebilir.
Şuur olmayınca icraat da olmuyor.

Oturduğumuz yerden "Home Ofis Milliyetçilik" yapmak varken kim uğraşacak yıl boyu sürecek bir çalışmayla, koşturmakla değil mi?
*Ahmet Öztürk, Doktorlar Köy Yollarında, s.23

Burak CANDAŞ