Geldin dünyaya, oldun evliliğin tacı.
Varlığa varlık, canıma can kattın, kızım.
Sensin gönlümün tahtı, ruhumun ilacı.
Seninle dünya nimetini tattım, kızım.
Oldun başımın fesi, yavruların hası.
Senle silindi yüreğimin gamı, pası.
Destansı güzelliğin, hayallerin süsü.
Kaderin gereği, ırâğa attım, kızım.
Hoşgörün özün parçası, gönlün de merttir.
Kalbin yumuşak, mizacın oldukça serttir.
Doğruluğun dosta nimet, düşmana derttir.
Kötülerin hayalini alt üst ettin, kızım.
Bitmedi sensiz, gönlümün gülü, çimeni.
Gönlümde de hoş olur tatil, vakti zamanı.
Anasın, kötülüğe vermezsin meydanı.
Bu başımı, beni hayatta tuttun, kızım.
Kalbin, ruhun, güzelliğin Mevlânın işi.
Yeteneklerin, herkesin hayali, düşü.
Nihayet, dua alır bu vasıflı kişi.
Gece gündüz, her vakit dua ettim, kızım.
İki ceylan yavrusu, beslediğin gülün.
Bahtiyar eder insanı, o tatlı dilin.
İki kardeşin vardır, tutunacak dalın.
Ömrü, serveti, sefanıza sattım, kızım.
Sefil İlhamî, gurbette yandıkça yandı.
Beş vakit huzurda, şeksiz sizleri andı.
Huzur şerbetini, şükürle içip kandı.
Seher vakti, Mevlâ’ya gözyaşımı döktüm, kızım.
