Üniversite sınavlarına (TYT ve AYT) girişte baraj puanı uygulaması kaldırıldı.
Üniversite sınavına giren öğrenci sayısının yıldan yıla yığılarak artması ve 3 milyona dayanması, mezun olanların alanlarında iş bulmakta zorlanması, hatta bazı alanlarda imkânsız hale gelmesi gençlerimizi ümitsizliğe sevkediyor.

Temel eğitimden üniversite eğitimine kadar çocuklarımız; ilkokulda “sınıfta kalma” olmadığı, ortaokulda da “sınıfta kalma”uygulanmadığı için zaten liseye kadar bir başarısızlık duygusuyla tanışmıyordu.
Lise sınıf geçme sisteminde de geçmiş yıllara göre büyük kolaylıklar sunulduğunu, takdir, teşekkür alanların havada uçuştuğunu zaten biliyoruz.
Şimdi üniversiteye girişte de baraj puanının kalkması ile artık çocuklarımız üniversite bitip hayatın gerçekleriyle tanışıncaya kadar (büyük çapta) bir başarısızlık ile tanışmayacak.
Bu iyi bir şey mi?
Ortaokuldan 90 ve üstü ortalama ile mezun olan bir öğrencinin lise 1. sınıfta bocalaması, ülke genelinde ortaöğretim başarı puanının 70’lerde olduğu konuşulsa da, sınavlarda 20-30 seviyelerinde olduğunun akademik çevrelerce dile getirilmesi, liseyi başarıyla bitiren bir öğrencinin üniversitede darmadağın olması aslında bize bir şeyler anlatmalı…

Gerçekleri net bir şekilde ortaya koymak lazım.
Liselere Geçiş Sınavı (LGS) ile ortaöğretime başlayan öğrencilerimizi genel olarak Fen Liseleri, Anadolu Liseleri, Meslek liseleri gibi mahalli ve merkezi sınavla alan liselere yerleştiriyoruz.
Avrupa ülkelerinin belkemiğini oluşturan meslekî eğitim, bizim eğitim sistemimizde maalesef, sınavlarda başarısı en düşük öğrencileri bir araya toplamak üzerine konumlandırılmış durumda.
Gerçi salgın sürecinde piyasalarda oluşan ani yığılma karşısında meslek liselerimiz maske, temizlik malzemesi, el dezenfektanı, kolonya vb. ürünleri üreterek ne kadar önemli kurumlar olduklarını ortaya koydular.
Ancak sistem maalesef eleğin en altındakini meslek liselerine yığmak üzerine kurulu…
Bunu nasıl değiştirebiliriz?
Aslında bunu konuşmak lazım.
Milyonlarca öğrenciyi üniversite kapılarına yığmak doğru mu?
Herkes üniversite okumalı mı?
Ülkenin gerçek ihtiyacı nedir?
Herkes mühendis mi olmalı, yoksa teknik eleman ve ara eleman ihtiyacı da önemli mi?
Son zamanlarda MESEM (Meslekî Eğitim Merkezi) yani yaygın deyimle çıraklık eğitim sistemi aslında bu konularda gittikçe aktif hale geliyor.
Nitelik yine tartışılır ama en azından mantık açısından doğru bir hamle…
Bu sistemde lisede örgün eğitime devam edemeyen veya örgün eğitimi başaramayan öğrenci, MESEM’e kaydolarak haftanın 5-6 günü belgeli bir ustanın yanında çalışıp, sonra haftada 1 gün de derslerini MESEM’de görüp eğitim hayatına devam ediyor.
Bu sistemde lise programını da bitirmiş olurken, aynı zamanda 11. sınıfa kadar asgari ücretin üçte biri, 12. sınıfta ise yarısı kadar aylık ücret alıyor.
Devlet, meslekî eğitimdeki yükünün bir kısmını özel sektöre yığıyor, onun yerine maaş ödüyor.
Bunu ayrıca bir yazı konusu da yapabilirim.
Ancak ortaöğretim sonrası tüm öğrenciyi üniversite kapılarına yığmanın ne gibi faydası olacak, bunu düşünmek gerekir.
Başvuru ücretlerinden gelir elde etme düşünceniz varsa bu zaten etik değil ama gençler için ne gibi faydası olacaksa, bunu bize de açıklarsanız seviniriz.

Çalışan, başarılı ve hedefi olan öğrenciler için baraj puanının kaldırılmasının veya uygulanmasının hiçbir kıymeti yok.
Burada herhalde yapılan şu; ÖSYM, öğrenciler arası sıralama işini yapıp, eleme görevini de üzerinden atmış oluyor.
Ancak bu uygulama, üniversiteler önünde 3 milyonu aşkın yığılmanın önüne geçebilecek mi?
Her yıl 300 binin üzerinde öğrenci neden kazandığı üniversiteden memnun olmayıp tekrar sınava giriyor?
Tekrar sınavlara giren yüz binlerce aday var.

Sonuç olarak; üniversitelere girişte baraj puanlarının kaldırılması, gençlerimize yeni bir fırsat sunmuyor.
Lütfen gençlerimizi boş hayallere kaptırmayalım.
Bu karar ile, akademik sürece gidişte başarısız olduklarının farkında olmalarını ilk, orta ve lisede engellediğimiz, böylece alt ve ara eleman ihtiyacına yönlendiremediğimiz bir kısım gencimizin, hayatın gerçekleriyle yüzleşme sürecini birkaç yıl daha uzatmış oluruz.
Akademik başarıya sahip gençlerimiz ise bu karardan zerre etkilenmeyecektir.
Onların tek etkileneceği aşama ise kamu ve özel sektörde işe girişlerde karşılaşacakları mülakatlardır.
Tek olumlu yanı, bu ağır ekonomik krizde bir kısım gençlerimizi birkaç yıl daha hayatın acı gerçekleriyle karşılaştırmadan oyalamış olacağız.

Şu soruyla bitirelim; gençleri üniversitelere sokuyoruz, peki bu gençler üniversiteden mezun olunca ne oluyor?