Adı uzun yıllardır “il olacak ilçeler” arasında adı geçen Çerkezköy, bugünlerde bambaşka bir unvanla anılıyor: “Çukurköy”
Ağır bir ifade mi? Belki.
Ama sabah işe giderken amortisör bırakan, akşam evine dönerken çamura saplanan, yağmur yağdığında yol mu göl mü ayırt edemeyen binlerce insan için bu kelime abartı değil, gerçeğin ta kendisi.
Sanayisiyle Türkiye’nin üretim üslerinden biri olan bir ilçeden söz ediyoruz. Dünya markalarının fabrikalarını kurduğu, binlerce insanın ekmek kapısı olan bir merkezden… Ama ne yazık ki son aylarda Çerkezköy’ün adı üretimle değil, kazılan ve bir türlü kapanmayan çukurlarla anılıyor.
Çerkezköy Belediye Başkanı Vahap Akay’ın geçtiğimiz günlerde Fatih Mahallesi Barış Sokak’taki sözleri aslında yaşanan tablonun özeti gibiydi. “Ben milletin küfrünü yemek zorunda değilim” derken, sadece bir sitem değil, bir çaresizlik de vardı o cümlede.
Sorunun kaynağı olarak işaret edilen yüklenici firma…
Kontrolsüzlük iddiası…
Denetim eksikliği eleştirileri…
Vatandaşın gözünde ise mesele çok daha basit:
“Bu yollar neden aylardır düzelmiyor?”
25 Ocak’ta ilçeye gelen Candan Yüceer, Fevzipaşa ve Güveniş hattında incelemelerde bulunmuş, “Ekip sayımızı artırıyoruz. Vatandaşın sabrı yok, haklılar” demişti.
Aradan bir ay geçti.
Peki ne değişti?
Çukurlar azalmadı.
Yağmur yağınca yollar yine göle döndü.
Sürücüler yine direksiyon başında stres yaşadı.
Demek ki sorun sadece ekip sayısı değil.
Sorun; planlama, koordinasyon ve denetim.
Yetkililerin “Her gün dolduruyoruz” dediği çukurların günlerce açık kaldığını bizzat o yolu kullananlar görüyor. Eğer sahadaki gerçek ile verilen brifing arasında fark varsa, burada ciddi bir iletişim sorunu var demektir. Bir ilçenin kaderi, “Efendim doldurduk” cümlesiyle kurtulmaz.
Gerçek sahadadır.
Gerçek vatandaşın lastiğinde patlayan balondadır.
Gerçek, çamura bata çıka okuluna giden çocuğun ayakkabısındadır.
Elbette altyapı yapılacak.
Elbette kazı olacak.
Elbette geçici sıkıntılar yaşanacak.
Ama “geçici” dediğimiz şey altı ayı buluyorsa, artık bu geçici değildir.
Üç beş sokakta olsa anlayış olur.
Ama ilçenin ana arterleri dahil pek çok noktası köstebek yuvasına dönmüşse, burada vatandaşın sabrını zorlayan bir tablo vardır.
Bu şehir sahipsiz değil.
Bu şehir sanayisiyle, insanıyla, emeğiyle güçlü bir şehir.
Ama güçlü bir şehre yakışan yollar, çamurla kaplı ve çukurlarla dolu olmamalı.
Yetkililere düşen görev açık:
Denetimi artırmak.
Yüklenici firmaya gerekli yaptırımı uygulamak.
Çalışmaları hızlandırmak.
Ve en önemlisi, vatandaşa doğru bilgi vermek.
Çünkü kulak çınlaması bir yere kadar…
Bir şehir, sabırla yönetilir.
Ama sabrın da bir sınırı vardır.
