Geçen gün kendimi yakaladım.
Instagram’da geziyorum… Herkes fit. Herkes üretken. Herkes aşırı mutlu.
Bir an içimden şu geçti: “Acaba hayatı yanlış yaşayan ben miyim?”
Sonra durdum. Gerçekten durdum.
Ve kendime şunu sordum: Bu insanların hayatını ben mi yaşıyorum?
Hayır. Çünkü gerçek hayat kadraja girmiyor.
Gerçek hayat; lavaboda bekleyen bulaşık, iki gündür toplanmayan salon, mesaja geç cevap veren sevgili ve bazen sebepsiz iç sıkıntısıdır.
Kimse onları paylaşmıyor.
Bize sürekli ‘ideal insan’ diye bir karakter satılıyor.
Enerjik. Üretken. Disiplinli. Pozitif. Bakımlı. Sürekli gelişen bir makine gibi.
Ama insan makine değil ki.
İnsan yorulur. İnsan sıkılır. İnsan bazen hiçbir şey yapmak istemez.
Ve en güzeli ne biliyor musunuz? Bu tamamen normal.
Bence asıl problem şu: Biz artık kendimizi yaşamıyoruz… yönetiyoruz.
Sabah rutini.
Akşam rutini.
Kendini geliştirme planı.
Verimlilik hedefi.
Ben bazen hedef falan istemiyorum.
Sadece kahve içip camdan bakmak istiyorum.
Ve evet, bazen bütün gün hiçbir şey yapmadan geçirmek istiyorum.
Eskiden buna ‘dinlenmek’ deniyordu. Şimdi ‘verimsizlik’ diyoruz.
Ne acayip değil mi?
Geçen gün bir arkadaşım bana ‘Ben yeterince iyi değilim’ dedi.
İçim parçalandı.
Kim karar verdi buna?
Kim ölçtü?
Kim puanladı?
İnsan olmak zaten yeterli değil mi?
Belki de sorun biz değiliz.
Sorun, mükemmelliği normal zanneden bu yeni dünya.
Kendinizi sürekli düzeltilecek bir proje gibi görmeyi bıraktığınız an omuzlarının nasıl gevşediğini fark edeceksiniz.
Çünkü rahatlamak başarıdan değil, kendinizi kabul etmekten geliyor.
Ve bir şey söyleyeyim mi?
En çekici insanlar kusurlu olanlar.
En gerçek hayatlar pürüzlü olanlar.
En huzurlu insanlar kendini zorlamayanlar.
O yüzden bugün kendinize şunu sorun:
Ben gerçekten bozuk muyum yoksa sadece insan mıyım?
Cevabı biliyorsunuz aslında.
