Günümüzün hızlı üretim dünyasında kıyafetlerimizin etiketine şöyle bir göz atmaya üşenir olduk. O küçücük etikette yazan “%100 polyester” ibaresi, aslında tenimizin bize söylemeye çalıştığı şeylerin küçük bir özeti gibi… Ama biz telaştan, alışveriş merkezinin parlak ışıklarından ya da son indirim furyasından ona pek kulak vermiyoruz.

Polyester, modern yaşamın “pratik” tercihi…

Kırışmaz, çabuk kurur, kolay yıkanır. Her şey harika gibi görünür.

Ama iş tenimize geldiğinde tablo biraz değişiyor.

Çünkü tenimiz, tıpkı ruhumuz gibi, doğallığı seviyor. Nefes almayı seviyor.

Polyester ise… biraz zorlayıcı bir misafir.

Sabah evden çıkıp gün boyu polyester bir gömlekle dolaşmayı düşünün. İlk saatler her şey yolunda… Ama öğleden sonra, özellikle de biraz koşturmacanız varsa, vücudunuzun küçük küçük itiraz ettiğini hissedersiniz. Bir huzursuzluk, hafif bir terleme, minicik bir kaşıntı… Sanki cildiniz “Ben burada boğuluyorum” diye fısıldıyor.

Evet, polyester cildimizi tamamen sağlıksız hale getiren bir canavar değil.

Ama “ten dostu” olduğunu da kimse söyleyemez.

Plastik bazlı yapısı nedeniyle nefes aldırmadığı için teri içeride hapsedip, cildin kendi doğal dengesini zorladığı söylenir. Her ne kadar bilimsel olarak kanıtlanmış büyük tehlikelerden söz etmek doğru olmasa da günlük hayatta hissettiklerimiz bazen bilimden daha ikna edici olabiliyor.

Çünkü insan teni çok hassas bir defter gibidir.

Üzerine ne koyarsanız onu kaydeder.

Birçoğumuz şu hissi biliriz:

Eve geldiğinizde polyester tişörtü çıkarıp pamuklu bir pijamaya geçtiğiniz an…

İşte o rahatlama, cildimizin kelimelere dökemediği bir teşekkürdür aslında.

Bugün hızlı moda rüzgarı bizi polyesterden yapılmış binlerce ürüne savuruyor. Ama belki de arada bir durup düşünmekte fayda var: “Ucuz olanı değil, beni rahat ettireni mi seçiyorum?” Çünkü bazen cildimizin ihtiyacı, rengini sevdiğimiz bir kıyafetten çok, onun bizi sıkmaması, terletmemesi, nefes aldırmasıdır.

Sonuç olarak…

Polyester giymek yasak değil, tehlike çanları çalmıyor.

Ama cildimizle barışmak istiyorsak, dolabımızda doğaya biraz daha yer açmak hiç fena olmaz.

Kıyafetler değişir, modalar geçer…

Ama tenimiz bizimle bir ömür.

Onu boğmak yerine, belki de biraz nefes aldırmanın zamanı gelmiştir.

Peki ya polyesterin geri dönüşümü?

İşin bu kısmı da ilginç…

Polyester doğada kolay kolay yok olmuyor; yıllarca, hatta on yıllarca kalabiliyor.

Ancak ilginç biçimde, geri dönüşüme en uygun sentetik liflerden biri de yine polyester.

Kullanılmış pet şişelerden, eski spor kıyafetlerinden, hatta çöpe gitmek üzere olan tekstil parçalarından yeni polyester elyaf üretilebiliyor.

Bu, kulağa güzel geliyor ama uygulamada hala küçük bir çevrecilik adımı… Çünkü geri dönüştürülmüş polyester de yine bir plastik türü ve sonunda doğada çözünmeyen uzun bir serüvene sahip.

Yani geri dönüşüm, sihirli bir değnek değil; ama hiç yoktan iyidir, en azından atığın bir süre daha fayda görmesini sağlar.

Kısacası: “Polyester zararlı mı, değil mi?” tartışmaları bir yana, asıl mesele ona nasıl davrandığımız.

Alıp atmak yerine dönüştürmek…

Dönüştürürken de cildimize ve konforumuza kulak vermek…