Hiç düşündünüz mü, bazı insanların yanında neden kendimizi iyi hissederiz de bazılarının yanından ayrıldığımızda bütün enerjimiz tükenmiş gibi olur?
Ya da bazen küçücük bir olay, tesadüfen tanıştığımız bir insan, duyduğumuz tek bir cümle neden hayatımızın yönünü değiştirir?
Aslında hayat, gördüklerimizden çok daha fazlasını barındırıyor.
Dokuz Kehanet (The Celestine Prophecy) filmi de tam olarak bu soruların peşinden gidiyor. Evreni, insanı, enerjiyi ve hayatın görünmeyen bağlarını dokuz farklı farkındalık üzerinden sorguluyor.
Peki, gerçekten her şey enerjiden mi ibaret?
Modern fizik bize maddenin sandığımız kadar basit olmadığını söylüyor. Oturduğumuz sandalye, elimizdeki telefon, soluduğumuz hava, hatta bedenimiz… Hepsi atomlardan oluşuyor. Atomların dünyasına indiğimizde ise alıştığımız gerçeklikten çok farklı bir yapıyla karşılaşıyoruz.
Ancak burada bir ayrıntıyı gözden kaçırmayalım. Kuantum fiziği, düşündüğümüz her şeyin gerçekleşeceğini ya da zihnimizle evreni yönetebileceğimizi kanıtlamıyor. Bunlar bilimden çok felsefenin ve inanç dünyasının yorumları.
Ama işin bir de insan tarafı var.
Birine gülümsediğinizde karşılığında bir gülümseme alıyorsunuz. Öfkeyle yaklaştığınızda çoğu zaman öfkeyle karşılaşıyorsunuz. Bir insanı cesaretlendirdiğinizde onun hayatında hiç ummadığınız bir kapı açabiliyorsunuz.
Buna ister enerji deyin ister psikoloji ister insan ilişkilerinin görünmeyen gücü…
Sonuç değişmiyor.
Hepimiz birbirimizin hayatına bir şeyler bırakıyoruz.
Kimimiz umut, kimimiz korku. Kimimiz sevgi, kimimiz kırgınlık…
Üstelik bunun için büyük işler yapmamıza da gerek yok. Bazen samimi bir selam, içten bir teşekkür ya da zor zamanında bir insanın yanında durmak yeterli.
Bugün hepimiz bir yerlere yetişmeye çalışıyoruz. Daha fazla kazanmak, daha başarılı olmak, daha güçlü görünmek istiyoruz. Fakat bütün bu telaşın içinde en önemli şeyi unutabiliyoruz: Yaşamayı ve birbirimizi anlamayı.
Belki de asıl mesele evrenin bütün sırlarını çözmek değil, önce kendi içimizdeki dünyayı keşfetmek.
Çünkü hayat, yalnızca başımıza gelenlerden ibaret değil. Yaşadıklarımıza verdiğimiz anlam, karşımıza çıkan insanlara yaklaşımımız ve geride bıraktığımız izler de hayatımızın bir parçası.
Düşünsenize yıllar önce tesadüfen tanıştığınız bir insan bugün hayatınızın en önemli parçası olabilir. Bir zamanlar önemsiz gördüğünüz bir olay, bugün bulunduğunuz yere gelmenizin sebebi olabilir.
O halde kendimize şu soruyu sormamız gerekmiyor mu?
Gerçekten her şey tesadüf mü, yoksa biz yaşarken bazı şeylerin değerini mi fark edemiyoruz?
Bunun cevabını belki hiçbir zaman kesin olarak bilemeyeceğiz.
Ama bildiğim bir şey var ki hayatımıza kimlerin gireceğini, hangi kapıların açılacağını her zaman seçemeyiz. Fakat o kapılardan nasıl geçeceğimize, insanların hayatında nasıl bir iz bırakacağımıza biz karar veririz.
Ve belki de hayatın en güzel sırrı burada saklıdır.
Bazı karşılaşmalar tesadüf olabilir ama o karşılaşmalardan doğan iyilikler asla tesadüf değildir.